tag:blogger.com,1999:blog-91172829491341059882012-02-17T11:51:40.778+08:00ညစ္ေနတာေတြ သစ္သြားမယ္...စိတ္ေလွ်ာ္စက္noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-9117282949134105988.post-88981655569990520792009-06-22T10:36:00.006+08:002009-06-22T10:44:18.277+08:00လူေတြအခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္ေၿပာဆိုဖို႔ လူ႔ရဲ႕ႏႈတ္ကထြက္လာတဲ့ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ အသံ(သို႔မဟုတ္) စကား ….။ အဲဒီစကားေလးေတြေၾကာင့္ လူေတြေပ်ာ္ရႊင္ရသလို အဲဒီစကားေလးေတြေၾကာင့္ပဲ လူေတြငိုေၾကြးၾကရတယ္။ သင္လည္း စကားေတြေၿပာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ ကၽြန္မလည္း စကားေတြေၿပာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။ ဒီလိုဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုစကားေတြ ေၿပာၾကမလဲ ???.. အၿခားသူေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့ စကား၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကား၊ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ စကားေတြ ေၿပာမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ညစ္ေစတဲ့ စကား၊ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ စကား၊ မၾကားဝံ့ မနာသာ စကားေတြ ေၿပာမလား။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေရာ ဘယ္လိုစကားမ်ဳိးေလးေတြ ၾကားခ်င္မလဲ… အေထြအထူး စဥ္းစားေနစရာေတာင္ မလိုေလာက္ေအာင္ လူတိုင္းက တန္ဖိုးရွိၿပီး နားဝင္ခ်ဳိတဲ့ စကားမ်ဳိးကိုပဲ ၾကားခ်င္ၾကမွာပါ။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔လည္း သူမ်ားကို တန္ဖိုးရွိၿပီး နားဝင္ခ်ဳိတဲ့ စကားမ်ဳိးပဲေၿပာရမွာေပါ့ေနာ္… ကိုယ္ခ်င္းစာတရားရွိရမယ္ေလ။ “ႏႈတ္ခ်ဳိလွ်ဳိတစ္ပါး” ေပါ့ရွင္။ ငယ္ငယ္ကလည္း ၿမန္မာဖတ္စာမွာ သင္ခဲ့ၾကရပါတယ္.. <br /> “တစ္ေယာက္စကား ..xxx.. တစ္ေယာက္နားမွာ ..xxx.. မခါးရေအာင္ ..xxx.. သတိေဆာင္၍ ..xxx.. ေမာင္တို႔ဆိုေလ ..xxx.. ပ်ားသကာသို႔ ခ်ဳိလွေစ” တဲ့။ <br /> <br /> တစ္ကယ္ေတာ့ စကားလံုးေလးေတြၿဖစ္လာဖို႔ ရင္ထဲကခံစားၿပီး ဦးေႏွာက္ကေစခိုင္းလို႔ အာေခါင္၊ လည္ေခ်ာင္း၊ လွ်ာ၊ ႏႈတ္ခမ္းတို႔က လႈပ္ရွားၾကရတာပါ။ ဒီလိုဆို စကားလံုးေတြရဲ႕ ေရေသာက္ၿမစ္က စိတ္ႏွလံုးသားေပါ့..။ ဟုတ္တယ္.. ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကိုရွင္းရွင္းေလးထားၿပီး စကားကို ရုိးရုိးသားသားေလး ေၿပာၾကရေအာင္။ ရင္ထဲက ေၿပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကို ဦးေႏွာက္ကစိစစ္ၿပီးမွ ႏႈတ္ဖ်ားကထုတ္လႊတ္ၾကရေအာင္ေလ။ သတိတရား လက္ကိုင္ထားၿပီး စကားကို ဆင္ဆင္ၿခင္ၿခင္ ေၿပာၾကမယ္ဆိုရင္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အထင္အၿမင္လြဲၿခင္း၊ စိတ္ဆိုးနာက်ည္းၿခင္းေတြ မရွိဘဲ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြမွာ အဆင္ေၿပမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ရိုးသားစြာေၿပာတဲ့ အၿပင္ သူမ်ားအေၿပာကိုလည္း အထအန မေကာက္ပဲ ရိုးရိုးပဲေတြးလိုက္ပါ။ စကားတိုင္းကို မေကာင္းတဲ့ဘက္က ေတြးေနရင္ သင့္ရဲ႕စိတ္ေတြလည္း ၾကည္လင္ေနမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ပုထုဇဥ္လူသားတိုင္းမွာ အတၱ၊ မာန ကိုယ္စီေတာ့ ရွိၾကတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုေၿပာလာရင္ မခံႏိုင္မယ့္စကားမ်ဳိး သူမ်ားကိုလည္း မေၿပာပါနဲ႔လို႔ အၾကံၿပဳပါရေစ။<br /> <br /> အတင္းအဖ်င္းစကား၊ ကုန္းတိုက္စကား၊ တင္စီးေၾကာေမာစကား၊ ႏွိမ့္ခ်ေလွာင္ေၿပာင္စကား၊ ဝါၾကြားဂုဏ္ေဖာ္စကား၊ မုသားလိမ္လည္စကား စတာေတြဟာ ေလာကီေရးအရ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အင္မတန္ေအာက္တန္းက်သလို ေလာကုတၱရာေရးအရ ၾကည့္ၿပန္ရင္လည္း ငရဲေရာက္ေၾကာင္း အကုသိုလ္တရားေတြပါပဲ။ ” ေၿခေခ်ာ္လွ်င္ လဲရုံမွ်၊ ႏႈတ္ေခ်ာ္လွ်င္ ငရဲဘံုက်” လို႔အဆိုရွိပါတယ္။ ဒါ့အၿပင္ ”စကားစကား ေၿပာပါမ်ား၊ စကားထဲက ဇာတိၿပ” ၊ ” ၾကမ္းကၽြံလွ်င္ ႏႈတ္လို႔ရတယ္၊ စကားကၽြံလွ်င္ ႏႈတ္လို႔မရ” ၊ ”ဆိုခဲေစ၊ ၿမဲေစ” ၊ ”စကားနည္း၊ ရန္စဲ” စတဲ့ စကားပံုေတြ၊ ဆိုရိုးေတြဟာလည္း စကားကိုဆင္ၿခင္ ေၿပာဆိုၾကဖို႔ အသိေပးထားၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေၿပာတဲ့ စကားရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို ကိုယ္သိရပါမယ္။ တည္ၾကည္တဲ့စကား၊ သိကၡာရွိတဲ့စကား ၿဖစ္ရပါမယ္။ ကိုယ္ေၿပာတဲ့စကားကို ကိုယ္တာဝန္ယူႏိုင္ရပါမယ္။ ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ စေနာက္တာမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာင္ တစ္ပါးသူမနစ္နာေစေအာင္ ထိန္းသိမ္းရပါမယ္။ စကားေတြဟာ ေၿပာသူရဲ႕အဆင့္အတန္းနဲ႔ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ေဖာ္ၿပေနတဲ့အတြက္ သတိထားေၿပာဆို ၾကပါစို႔ရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9117282949134105988-8898165556999052079?l=washingmind.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္ေလွ်ာ္စက္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9117282949134105988.post-60103584412449632822009-06-10T15:17:00.010+08:002009-06-22T10:45:47.268+08:00ကၽြန္မဘဝမွာ ပြဲေနပြဲထိုင္အခမ္းအနားေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္တရအလြဲေလးေတြရွိခဲ့တယ္။ ကၽြန္မႏွစ္တန္းအရြယ္ေလာက္မွာ အေမ့ဘက္ကအမ်ိဳးေတြစုၿပီး ရွင္ၿပဳပြဲအၾကီးအက်ယ္လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေခတ္က အခမ္းအနားေတြမွာ ဗီြဒီယိုရိုက္တာ စၿပီးေခတ္စားကာစအခ်ိန္။ ဒီပြဲကိုလည္း ဗီြဒီယိုရိုက္မွ ေခတ္မီမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ တစ္မ်ိဳးလံုးတစ္ေဆြလံုး ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ေတြဝတ္ၾကပါေလေရာ။ ကၽြန္မလည္းေရႊအိုေရာင္ဂါဝန္ေလးနဲ႔ လွလို႔။ ဒါေပမဲ့… ဒါေပမဲ့.. ကၽြန္မရဲ႕အလွေတြမေပၚလြင္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ဗီြဒီယိုထဲ ပါခ်င္လြန္းလို႔ ကင္မရာမင္းသြားသမွ်ေနာက္ကို ဟိုေၿပးဒီေၿပး ေလွ်ာက္လိုက္ေနတာနဲ႔ပဲ ေၿမာက္သစ္ကိုင္းလြတ္ၿဖစ္ခဲ့လို႔ပါ။ အေခြထြက္လာလို႔ ၾကည့္ၾကေတာ့ ဟိုေၿပးဒီေၿပးနဲ႔ ဂါဝန္အစြန္းေလးပဲ ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲ (ေသခ်ာပါတယ္ေလ.. ေရႊအိုေရာင္ဂါဝန္ေလး)  ။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မရဲ႕အၿဖစ္ဟာသူတို႔အတြက္ ရယ္စရာၿဖစ္ရၿပန္ၿပီ။ အမ်ိဳးေတြစံုတိုင္း ဒီအေခြကိုၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ရယ္ၾကတယ္။<br /><br />အထက္ပါကိစၥက ငယ္ေသးလို႔ထားလိုက္အံုး။ ၾကီးေကာင္ၾကီးမားက်မွ လြဲတာေတြကေတာ့……. ကၽြန္မတတိယႏွစ္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ေက်ာင္းေနဖက္အစ္မတစ္ေယာက္ IBC မွာမဂၤလာေဆာင္လို႔ ကၽြန္မက မဂၤလာပန္းကံုးဗန္းကိုင္ေပးရတယ္။ သိမ့္(သူလဲအတန္းထဲကကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းပဲ)က မဂၤလာပန္းၾကဲရတယ္။ လက္ထပ္လက္စြပ္ဗန္းကိုင္တာနဲ႔ အရံေတြကေတာ့ အစ္မတို႔အမ်ိဳးေတြထင္တယ္။ ပန္းၾကဲ၊ ဗန္းကိုင္ေတြေရာ အရံေတြပါ အားလံုးဆင္တူေလးေတြနဲ႔ လွခ်င္တိုင္းလွေနၾကတာေပါ့ေလ။ မိတ္ကပ္ကလည္း နာမည္ၾကီး ခင္စန္းဝင္း။ သတို႕သားဘက္ကေရာ အစ္မဘက္ကပါ အသိုင္းအဝိုင္းၾကီးၾကလို႔ မဂၤလာပြဲဟာ အေတာ္ေလးကို စည္ကားပါတယ္။ အစ္မနဲ႔အရမ္းရင္းႏွီးတဲ့ ေက်ာင္းကအတန္းသူ အတန္းသားေတြလဲလာၾကတယ္။ သူတို႔ေတြလား… အကုန္လံုးကကၽြန္မနဲ႔ခင္တဲ့သူေတြပဲေလ။ ေက်ာင္းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြလဲပါရဲ႕။ အခမ္းအနားမွဴးဦးေက်ာ္စိုးဦးက ပြဲတက္ခါနီးမွ ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပြဲထြက္ရမယ့္အစီအစဥ္ေတြကို ခပ္ၿမန္ၿမန္ေလးေၿပာသြားတယ္။ ကၽြန္မကထင္ထားတာ ရီဟာဇယ္အရင္လုပ္ၿပီးမွ ပြဲထြက္ရမယ္ေပါ့။ ခုေတာ့ဒီလိုမဟုတ္ေပါင္.. တန္းၿပီးထြက္ရမွာတဲ့။ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ.. ကိုယ္ကေရွ႕ဆံုးကမွမဟုတ္တာ။ ဘာမွလြဲစရာမရွိဘူး။ တစ္ကယ္တမ္း ပြဲထြက္ေတာ့ရင္ေတြတုန္လာတယ္။ ေဘးဘီဝဲယာမွာ ေက်ာင္းကလူေတြေလ။ ေၿခလွမ္းမွားလို႔မရဘူး .. ဒင္းတို႔ဝုိင္းဟားၾကမွာ။ ဟယ္.. ေၿပာရင္းဆိုရင္း သိမ့္က လုပ္ၿပီ။ ပန္းေတြကို လမ္းတစ္ဝက္နဲ႔တင္ အကုန္ၾကဲပစ္တာ က်န္တဲ့ေလွ်ာက္လမ္းတစ္ဝက္မွာ ၾကဲစရာမရွိေတာ့ဘူး။ ဒါကိုဒင္းက ဟန္မပ်က္ေအာင္ဆိုၿပီး ဘာမွမပါပဲနဲ႔ လက္ကေလးနဲ႔ၾကဲဟန္ၿပၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္း ဟိုေကာင္ေတြတခြိခြိရယ္သံကို ၾကားေနရၿပီ။ စင္ေပၚတက္ခါနီးက်ေတာ့ သတို႔သား၊ သတို႔သမီး နဲ႔ အရံေတြပဲတက္ရတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ေအာက္နားမွာေစာင့္ေနရၿပီး ပန္းကံုးစြပ္ေပးမဲ့ လူၾကီးေတြ တက္ခါနီးမွ ဦးေက်ာ္စိုးဦးကေခၚမွာ။ ေဟာ.. ေခၚၿပီ။ ကၽြန္မရင္တထိပ္ထိပ္နဲ႔ တက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္.. သတို႔သားေဘးမွာ။ သတို႔သမီးက ကၽြန္မကိုမ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲၿပၿပီး ပါးစပ္ကေလးလႈပ္ရံု လွမ္းေၿပာတယ္ “ ညီမ မထိုင္ရဘူးေလ.. ေဘးမွာရပ္ေနရမွာ“ တဲ့။ သတို႔သားကလည္း ၿပံဳးစိစိၿဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္မလည္းကမန္းကတမ္း ထရပ္လိုက္တယ္။ ဦးေက်ာ္စိုးဦးက အနားကိုမသိမသာကပ္လာၿပီး “ သမီးကဘာလို႔ထိုင္လိုက္ရတာလဲ.. သတို႔သားေဘးမွာပဲ ရပ္ေနရမွာေလ“ တဲ့ ။ ဟြန္း.. အစကတည္းက ေစာေစာလာၿပီး ေသခ်ာေၿပာပါလားလို႔။ ပြဲမထြက္ခင္ သူကေၿပာေတာ့ သမီးနာမည္ေခၚရင္ တက္လာၿပီး <span style="font-weight:bold;">သတို႔သားေဘးမွာေနရာယူရမယ္ </span>တဲ့။ <span style="font-weight:bold;">သတို႔သားေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနရမယ္ </span>လို႔ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေၿပာပါလား။ ခုေတာ့.. စင္ၿမင့္ထက္မွာ အရွက္ရစရာေတြၿဖစ္ကုန္ၿပီ။ ရွက္လိုက္တာေနာ္။ ဝတၳဳေတြထဲမွာေရးထားသလို အဲဒီအခ်ိန္မွာကၽြန္မေလ ေရေငြ႕ေလးအၿဖစ္ကြယ္ေပ်ာက္သြားခ်င္ခဲ့တယ္။ ရွက္လြန္လြန္းလို႔။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့ ဒီသတင္းဟာ hot news တစ္ပုဒ္ေပါ့ရွင္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက “နင္ဒီလိုအတင္းေနရာဝင္လုဖို႔ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး၊ အစ္မမ်က္ႏွာကိုေထာက္အံုးမွေပါ့“ ဆိုၿပီးတစ္မ်ိဳး၊ “လိုခ်င္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာေပါ့.. အခုေတာ့အားလံုးစိတ္ညစ္ရတာ“ ဆိုၿပီး ထြန္းအိၿႏၵာဗိုလ္သီခ်င္းနဲ႔ကတစ္ဖံု၊ သတို႔သမီးကလည္း “ၾကည့္စမ္း နင္တို႔ေတြဇာတ္လမ္းရွိခဲ့မွန္းခုမွသိရတယ္” ဆိုၿပီးတစ္မ်ိဳး ဝိုင္းစၾကပါေလေရာ။ ခံရမွာပဲေလ.. တံုးတာကိုး ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9117282949134105988-6010358441244963282?l=washingmind.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္ေလွ်ာ္စက္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9117282949134105988.post-18772001205491334672009-06-08T14:21:00.006+08:002009-06-08T16:15:29.771+08:00ဟာကြာ…..<br />ဘာေတြလာလာ ၿဖစ္ေနတာလဲ<br />ငါညစ္တာ အဲဒါေတြပဲ…<br /><br />နင္တို႔ေတြမၿပည့္ဝလို႔ ေဘာင္ဘင္ၾကိဳက္သေလာက္ခတ္ <br />ငါ့ကိုေတာ့ လာမပတ္သက္နဲ႔<br />ငါ့ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိုလည္း လာမစြက္ဖက္နဲ႔……<br /><br />ငါ့မွာလည္း သိပ္လွတဲ့အေတာင္ တစ္စုံရွိတယ္<br />နင္တို႔ထက္ ဟိုးအၿမင့္ထိေရာက္ေအာင္ ပ်ံလို႔ရတယ္…..<br /><br />ဝမရွိပဲဝိလုပ္ၿပီး လာလာမၾကြားနဲ႔<br />ငါ့အတြက္ေတာ့ ၾကားရတာ ဟာသစကားပဲ…. <br /><br />မေၿပာဘဲနဲ႔ ၿငိမ္ေနတိုင္း မတတ္ဘူးတဲ့လား<br />ေလာကနီတိကိုေရာ ဖတ္ဖူးရဲ႕လား<br />သူမ်ားနဲ႔လိုက္ၿပိဳင္ေနရတာကိုေရာ မရွက္ဘူးလား…<br /><br />ဟုတ္တယ္.. နင္တို႔နဲ႔ မယွဥ္ႏိုင္တာ တစ္ခ်က္မွာ<br />ေရွ႕တစ္မ်ိဳးကြယ္ရာတစ္မ်ိဳး ပညာကိုေတာ့ ငါမတတ္ပါ<br /><br />ေနစမ္းပါ ကိုယ့္ဘဝနဲ႔ကိုယ္<br /><a href="http://kaungkinko.myanmarbloggers.org/">ေကာင္းကင္ကို</a> ေၿပာသလို<br />“ ကိုယ့္ေခါင္းထဲက မီးလံုးကို အလင္းဆံုးထင္ၾကတာပဲ..<br /> ကိုယ့္မီးလံုးနဲ႔ ကိုယ္လင္း<br /> သူမ်ားမီးလံုးကိုေတာ့ လာမခြင္းေၾကး “ ……<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9117282949134105988-1877200120549133467?l=washingmind.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္ေလွ်ာ္စက္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9117282949134105988.post-57911874251911799292009-06-05T19:01:00.002+08:002009-06-22T10:46:56.693+08:00ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေလးေတြ ဆက္ေၿပာရအံုးမယ္။ တစ္ခါက အမ်ိဳးေတြအားလံုးစုၿပီး အဖိုးရဲ့ဇာတိ တိုက္ၾကီးၿမိဳ႔နယ္ ေအာက္စုေက်းရြာကို အလည္သြားၾကတယ္။ အဲဒီေနရာက နည္းနည္းေတာ့ေခါင္တယ္ထင္တယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးလဲမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေကာက္ရုိးပံုေတြေပၚတက္ေဆာ့၊ ဆီးသီးေတြေကာက္၊ ႏြားလွည္းေတြစီးနဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ေကာင္းတယ္။ ညေရာက္ေတာ့ လူၾကီးေတြကလည္း လဘၻက္သုပ္၊ ပဲကတၱီပါၿပဳပ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ဝိုင္းဖြဲ႔ၿပီးစကားလက္ဆံုေၿပာမကုန္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ကေလးအဖြဲ႔ကလည္း တစ္ဝိုင္းသတ္သတ္ သရဲအေၾကာင္းတို႔ စုန္းအေၾကာင္းတို႔ ေၿပာၿပီးေက်ာခ်မ္းေနၾကတာ။ ေတာထံုးစံအတိုင္း ေရနံဆီမီးခြက္ထြန္းထားတာဆိုေတာ့ ဘာမွသဲသဲကြဲကြဲမၿမင္ရဘူးေလ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္မရဲ့အလြဲေတြ စတာပဲ….။ ပဲကတၱီပါၿပဳပ္ထဲမွာ ၿဖဴၿဖဴအလုံးေလးတစ္ခ်ိဳ႔ကို ခပ္မွဳန္မွဳန္ေတြ႔လိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ.. “ ဟယ္.. ေတာကပဲကတၱီပါၿပဳပ္ေလးေတြက ငါတို႔ဆီကလိုမဟုတ္ဘူးေတာ့.. ၿဖဴၿဖဴအလံုးေလးေတြဟ “ ဆိုၿပီး သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ သံုး၊ ေလးလံုး အၿမန္ခပ္ၿပီးပါးစပ္ထဲေကာက္ထည့္လိုက္တာ..။ “ အီး.. ဟီး.. ငန္လိုက္တာ..ဖြီး .. ဆားေတြ ၊ ဆားခဲေတြ” အဲဒါနဲ႔ ငန္တယ္ငန္တယ္ဆိုၿပီး ပါးစပ္ထဲကဆားေတြသြားေထြးထုတ္မလို႔ ထေၿပးတာႏွစ္လွမ္း၊ သုံးလွမ္းပဲရွိေသးတယ္ “ဘုတ္” ဆိုေအာက္ၿပဳတ္က်ပါေလေရာ။ သူတို႔ေတာအိမ္ေတြက ကြပ္ပ်စ္တစ္ဝက္ ေၿမစိုက္တစ္ဝက္ေတြေလ။ ကၽြန္မက ၾကမ္းၿပင္တစ္ေၿပးညီထင္ၿပီး အေၿပးတစ္ပိုင္းေလွ်ာက္သြားတာ လူၾကီးဒူးေက်ာ္ေက်ာ္ၿမင့္တဲ့ ကြပ္ပ်စ္ေပၚကေန ၿပဳတ္က်ေတာ့တာေပါ့။ ပါးစပ္က ငန္တာကတစ္မ်ိဳး၊ ၿပဳတ္က်လို႔ နာတာကတစ္မ်ိဳး၊ ေမေမဆူလို႔ စိတ္ညစ္တာကတစ္မ်ိဳး၊ ေမာင္ႏွမေတြ ဝိုင္းရယ္ၾကလို႔ ရွက္တာကတစ္မ်ိဳး…. အို.. အမ်ိဳးေပါင္းကိုစံုသြားတာပါပဲ။ ဟီးဟီး… ခုၿပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ရယ္ရတယ္။ <br /><br /> တစ္ခါတုန္းကလည္း ေဒၚေလးက ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္တာ ကၽြန္မန႔ဲ ကၽြန္မရဲ႕တစ္ဝမ္းကြဲညီမေလးကိုေခၚသြားတယ္။ အဲဒီတုန္းကကၽြန္မက ရွစ္ႏွစ္၊ သူကခုနစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိအံုးမယ္ထင္တယ္။ ေဒၚေလးသူငယ္ခ်င္း အန္တီမူမူ လည္းပါတယ္။ အၿပန္မွာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနတုန္း ဘယ္သူမွန္းမသိတဲ့ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မညီမေလးရဲ႔ ပါးကိုဆြဲသြားတယ္။ ကၽြန္မညီမေလးက ဆံပင္ရွည္ရွည္ေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလူၾကီး ညီမေလးပါးကိုဆြဲသြားတာလဲၿမင္ေရာ ကၽြန္မလဲ ဘာမေၿပာညာမေၿပာနဲ႔ ညီမေလးရဲ႕ပါးကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးပိတ္ရိုက္လိုက္တယ္။ ေဒၚေလးက “ ဟဲ့ ဟဲ့.. ဘာလို႔ အဲဒီလိုလုပ္ရတာလဲ “ ဆိုၿပီးဆူတာေပါ့။ အရိုက္ခံလိုက္ရတဲ့ညီမေလးကေတာ့ ပါးစပ္ေလးအေဟာင္းသားနဲ႔ ေၾကာင္ၾကည့္ေနရွာတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ပဲ ေဒၚေလးကိုရွင္းၿပလိုက္ပါတယ္။ “အဖြားကေၿပာထားတယ္ ေဒၚေလးရဲ႕.. ကိုယ္နဲ႔မသိတဲ့သူတစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္အသားကိုလာတို႔ရင္ အဲဒီေနရာကို ခပ္နာနာေလး ၿမန္ၿမန္ရိုက္လိုက္ရတယ္တဲ့.. အခုေခတ္မွာ ခေလးေတြကိုထံုေဆးနဲ႔တို႔ ေခၚသြားၿပီးေတာ့ ေရာင္းစားတတ္ၾကတယ္တဲ့” လို႔ရွင္းၿပလိုက္တယ္။ ကၽြန္မခုလိုရွင္းၿပလိုက္ေတာ့မွ ညီမေလးကကၽြန္မကို “ကယ္တင္ရွင္ၾကီး” ဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔လား ? ?? “ေနႏွင့္အံုးေပါ့” ဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔လား??? ဘာမွန္းမသိတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ေနၿပန္ပါတယ္။ ေဒၚေလးနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ တခိုးခိုးတခိြခိြနဲ႔ရယ္မဆံုးေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မကလည္း တစ္ကယ္ကိုစိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ရုိက္လိုက္တာေလ။ ဟိုဦးေလးၾကီးကလည္းတစ္ကယ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းလို႔ ပါးလိမ္ဆြဲသြားတာပဲ။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ေစတနာ အလြဲေလးပါ။ ေနာက္ထပ္ မေရမရာအလြဲေလးေတြ.. အေသအခ်ာအလြဲေလးေတြလဲရွိေသးတယ္။ ေနာက္မွဆက္ေၿပာၿပမယ္ေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9117282949134105988-5791187425191179929?l=washingmind.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္ေလွ်ာ္စက္noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-9117282949134105988.post-21321652579504561822009-06-04T16:57:00.005+08:002009-06-22T10:48:06.516+08:00ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက သိပ္တုံးတာပဲ (ခုလဲနည္းနည္း တုံးေသးတယ္)။ လုပ္လိုက္ရင္ တလြဲခ်ည္းပဲ။ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာလဲလြန္ေရာ။ လူေတြကိုလဲေၾကာက္တယ္။ တစ္ခါမွ မၿမင္ဘူးတဲ့ သရဲကိုလည္း ေၾကာက္တယ္။ အဆူ၊ အရုိက္ခံရမွာလဲေၾကာက္တယ္။ ဖား၊ ခရု၊ အိမ္ေၿမာင္ တို႔ကိုလည္းေၾကာက္တယ္။ အို.. အားလံုးကိုေၾကာက္ေနတာပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္တတ္သလဲဆိုရင္ တစ္ခါက အဘိုးေနမေကာင္းၿဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မက ရွိက္ၾကီးတငင္ငိုတာတဲ့။ ပါးစပ္ကလည္း "အေဖၾကီးမေသရဘူး အေဖၾကီးမေသရဘူး" လို႔ေအာ္ၿပီးငိုတာ(အဘိုးကို အေဖၾကီးလို႔ေခၚတာ)။ အဘိုးေဘးနားမွာ အဘြားလည္းရွိေနတယ္ေလ။ အဘြားက ေမးတယ္ "ငါ့ေၿမးေလးက အဘိုးကို သိပ္ခ်စ္တာပဲလား"တဲ့။ ဒါကိုကၽြန္မက ဘာေၿဖတယ္မွတ္လဲ "ဟင့္အင္း၊ အေဖၾကီးေသရင္ သရဲၿဖစ္ၿပီး လာေၿခာက္မွာစိုးလို႔" လို႔ ရုိးသားစြာေၿဖလိုက္တယ္။ ေနမေကာင္းတဲ့ အဘိုးေတာင္ ကၽြန္မအေၿဖေၾကာင့္ ရယ္လိုက္တာေလ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မရပ္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မကအဲသလို ပါးနပ္တာ။ <br /><br /> ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ့အားနည္းခ်က္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အစားမက္တာပဲ။ ကၽြန္မငယ္ငယ္က အဘိုးေတြ အဘြားေတြနဲ႔အေနမ်ားတယ္။ ေဖေဖ့အလုပ္က ခရီးသြားေနရတာ။ ေမေမကလည္း ရုံး၀န္ထမ္း။ အဘိုးက ကၽြန္မကိုအရမ္းခ်စ္တာ။ အၿပင္ကၿပန္လာတိုင္း စားစရာ တစ္ခုခုပါလာတတ္တယ္။ တစ္ခါေတာ့ အဘိုးတို႔ အိမ္အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥ အမွဳ ၿဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ရုံးခ်ိန္းကေန စိတ္ရွဳပ္ၿပီးၿပန္လာတဲ့အဘိုးကို ဘာစားစရာပါလဲဆိုၿပီး အတင္းလိုက္ေမးတာ။ အဘိုးက ဘာမွမေၿပာေပမဲ့ အဘြားကစိတ္တိုၿပီး "ဘာမွမပါဘူးေဟ့ လဥ ပဲပါတယ္" လို႔ ရြဲ႔ေၿပာလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ ကၽြန္မက "လဥစားမယ္ လဥစားမယ္" ဆိုၿပီး ၾကမ္းၿပင္မွာလူးလွိမ့္ ငိုတာတဲ့ ( ဟီးဟီး.. အဲဒီတုန္းက ဘာမွန္းမွမသိတာ )။ ေဒါသၿဖစ္ေနတဲ့ အဘိုးနဲ႔အဘြားမွာ ကၽြန္မကိုၾကည္႔ၿပီး အူတက္ေအာင္ရယ္ၾကသတဲ့။ <br /> <br /> အစားမက္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔႔ပတ္သက္တဲ့ ရယ္စရာေလးေတြေၿပာရဦးမယ္။ တစ္ည..ကၽြန္မအိပ္ေပ်ာ္မလိုၿဖစ္ၿပီးမွ အသံတစ္ခုၾကားလို႔ႏုိးလာၿပီး နားစြင့္လိုက္တယ္။ အဘြားရဲ့ၿခင္ေထာင္ထဲက ”ခြပ္..ခြပ္” ဆိုတဲ့အသံ။ က်န္တဲ့ေနရာသာ တုံးရ အ,ရမယ္ ဒါမ်ိဳးကေတာ့သြက္ၿပီးသား။ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲလည္လွၿပီထင္တာ အၾကံတူတစ္ေယာက္လည္းရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မညီမ၀မ္းကြဲေလးေပါ့။ သူကလည္း အဲဒီအသံကိုနားစြင့္ေနတာေလ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လက္တို႔လိုက္တာနဲ႔ တန္းၿပီးသေဘာေပါက္လိုက္ၾကတယ္။ ဒါန႔ဲပဲ အခန္းထဲက အသာေလးထြက္ ေၿခေဖာ့နင္းၿပီး အဘြားၿခင္ေထာင္ထဲကို ေၿပး၀င္ၾကတာ။ ဟားဟား…ထင္တဲ႔အတိုင္းပဲ အဘြားကို ပန္းသီးၾကီးကိုက္လ်က္သား တန္းမိတာပဲ။ အဘြားကေတာ့ “ေတာ္ေတာ္နားပါးတဲ့ဟာမေလးေတြ..နင္တို႔ရန္ကိုေၾကာက္လို႔ နင္တို႔အိပ္တဲ့အထိေစာင့္ၿပီးမွစားတာကိုေတာင္… ငါ့မွာဘယ္ေတာ့မွေၿဖာင့္ေၿဖာင့္မစားရဘူး” အစရွိသၿဖင့္ ဆူလည္းဆူ၊ ရယ္လည္းရယ္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ သူ႔ပန္းသီးၾကီးကို အတင္းလုစားၾကတာပဲ။ အဘြားကကၽြန္မတို႔ကို အေတာ္ခ်စ္ရွာတာပါ။ အစားအေသာက္ဆိုလည္း ကၽြန္မတို႔ကိုအၿမဲဦးစားေပးတာ။ ဒီေလာက္ေကၽြးေနတဲ့ၾကားက ငတ္ၾကီးက်လြန္းတဲ့ကၽြန္မတို႔ကို အဘြားေတာင္ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးေပါ့။<br /> <br /> ေနာက္တစ္ခါ.. ရယ္စရာေလးရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မရဲ့ ၂ႏွစ္သားအရြယ္တစ္၀မ္းကြဲေမာင္ေလးကို သူ႔အေမ<br />(ကၽြန္မအေဒၚ)က ၿငိမ္ေအာင္ဆိုၿပီး စတီးပန္းကန္ေလးတစ္လုံးနဲ႔ TVေရွ့မွာေနရာခ်ေပးထားတယ္။ ကၽြန္မလဲ သူ႔ပန္းကန္ထဲက မလိုင္လုံးေလးေတြၿမင္တာနဲ႔ အရမ္းသြားေရက်သြားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီေကာင္ေလးကလည္း သူ႔အစားအေသာက္ကို ထိလို႔ကိုမရဘူး၊ အာၿပဲၾကီးနဲ႔ေအာ္ငိုတာ။ ကၽြန္မက ဒီကေလးေလာက္ေတာ့ လွည့္တတ္ပါေသးတယ္ေပါ့။ “သားသား..ဟိုမွာ ၾကည့္စမ္း…ေကာင္ေကာင္ၾကီး” ဆိုၿပီး TV ကိုလက္ညွိးထိုးၿပၿပီး သူ႔ပန္းကန္ထဲကမလိုင္လုံးတစ္လုံးကို အၿမန္ႏွိဳက္ၿပီး ပါးစပ္ထဲေကာက္ထည့္၀ါးလိုက္တာ…။ အမေလး… ကံေကာင္းလို႔သြားမက်ိဳးတယ္။ သူ႔အေမထည့္ေပးထားတာ မလိုင္လုံးမဟုတ္ဘဲ ေလာက္စာလုံးေလးေတြကိုး..။ “ေလာက္စာလုံးေတြလိမ့္ကုန္မွာစိုးလို႔ ပန္းကန္နဲ႔ထည့္ေပးထားတာ.. ကေလးေတာင္ဒါကိုမစားရေကာင္းမွန္းနားလည္တယ္ … နင္ကငတ္တာကိုး” တဲ့။ ေၿပာလည္းခံရေတာ့မွာေပါ့။ <br /> ကၽြန္မရဲ့အလြဲေတြက ဒါေတြတင္ဘယ္ကအုံးမလဲ ေနာက္မွဆက္ေၿပာၿပအုံးမယ္………..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9117282949134105988-2132165257950456182?l=washingmind.blogspot.com' alt='' /></div>စိတ္ေလွ်ာ္စက္noreply@blogger.com